Podsumowanie roku 2024 na Muzzaice: najlepsze płyty rockowe i metalowe

Trzy lata po premierze entuzjastycznie przyjętego albumu „Maleza” (2021), który przyniósł im rzeszę nowych fanów, kapela Bala powraca z krążkiem, na którym nie tylko pozostaje wierna swojej surowej, pełnej energii muzyce, ale też śmiało poszerza muzyczne horyzonty.

Tworzony od 2014 r. przez Ánxelę Baltar (gitara, wokal) i Violetę Mosquerę (perkusja, wokal) galicyjski duet, na swojej czwartej płycie uderza z pełną mocą. Przed Wami pół godziny czystej furii, w której punk, stoner, grunge, a nawet folk splatają się w jedną potężną deklarację buntu.

Od kiedy odkryłam zespół Ezpalak kilka lat temu, z miejsca znalazł się on dla mnie w ścisłej topce baskijskich, a nawet w ogóle hiszpańskich kapel. Ta niesamowita energia, połączenie tego, co najlepsze z muzyki z lat 90., grunge'u, stonera i post punku, a przy tym niesamowita świeżość wciąż mnie urzeka. Kolejne albumy nie zawodzą, wręcz przeciwnie, muzyka kapeli stała się jeszcze brudniejsza, wyrazistsza i mocniejsza.

„Gatza”, czwarty krążek w 5 lat, to płyta wprawdzie króciutka (tylko 9 kawałków i niecałe 27 minut) ale bardzo treściwa. Tak można zaczynać poranek!

Charakterystyczny styl kapeli z Galicji przez lata ulegał ewolucji od numetalu czy metalcore'u do melodyjnego post hardcore'u i metalu alternatywnego. Na siódmym krążku Aphonnic kładzie nacisk na przebojowy alternatywny metal i rock, niepozbawiony wpływów hardcore punku. Przede wszystkim jest to jednak krążek niezwykle energetyczny, pełen gotowych hitów („Azúcar De Algodón”, „Sin Cicatrices” ), a nawet rockowych hymnów („Melodia Antifascista”), które bardzo łatwo zapadają w pamięć. Do moich ulubionych należy też miażdżący od pierwszych sekund „Truco o Trato”. Gdyby kilka kawałków nie odstawało od reszty, byłaby to płyta wrecz WIELKA.

Na swoim czwartym krążku Viva Belgrado po raz kolejny udowadniają, że ich kreatywność nie ma limitu. W ramach solidnych podstaw post hardcore'u i screamo, otwierają się już nie tylko na indie rock i shoegaze, ale i hip hop, czy... rancherę. Przede wszystkim jednak mniej tu krzyku, a więcej melodii i klimatycznych kompozycji, bez utraty intensywności. Teksty? Wciąż brutalnie szczere, pełne egzystencjalnych rozterek i literackich odniesień.

Nowym albumem Viva Belgrado ugruntowuje się jako najważniejszy obecnie zespół hiszpańskiej sceny niezależnej.

Kaiosama to nowy projekt wokalisty i perkusisty nieodżałowanych Catorce oraz De La Cuna A La Tumba.

Płyta „Una Columna de Humo” zawiera 11 utworów i trwa w sumie 42 minuty. To wystarczający czas, by przekonać się o wciąż ogromnej i niegasnącej kreatywności chłopaków. Wiele jest tu skomplikowanych kompozycji, pełnych szalonych riffów, zmiennych temp i olbrzymiej rytmicznej dynamiki, niepozbawionych przy tym chwil wytchnienia. Z drugiej strony odnajdziecie mnóstwo zniewalających, słodko-gorzkich melodii [...]

Debiut z 2021 r. przyniósł galicyjskiej kapeli niezłe recenzje i sporo koncertów (m.in. z Ella La Rabia). Kiedy przyszedł czas na ugruntowanie pozycji na scenie niezależnej, grupa musiała mierzyć się ze zmianami w składzie. Mimo tego (a może z tego powodu?) Battosai udało się podnieść poprzeczkę.

Zespół czerpie inspiracje z lat 90., łącząc alternatywny rock i post hardcore; znajdziemy tu też trochę punka czy nawet post grunge'u. Nie wiem czy z uwagi na wokal, czy indierockowy vibe muzyka sprawia wrażenie przyjaznej dla szerokiego odbiorcy, choć zarazem powinna trafić w bardziej wyrafinowane gusta.

Po 23 latach od wydania ostatniego pełnego albumu, portorykańska formacja Puya wreszcie powraca z nowym materiałem! Zespół zasłynął w 1999 roku płytą „Fundamental”, jednak już kilka lat i jeden krążek później zawiesił działalność.

„Potencial”, składający się z 8 utworów i trwający 27 minut, to esencjonalna dawka ich unikalnego stylu, łączącego metal (groove, nu czy metal alternatywny) z latynoskimi rytmami (m.in. salsą czy latin jazzem). Wyróżniają się kawałki „Cultura” czy „No Me Quiero Ir”. Choć album jest nieco nierówny, dla mnie z pewnością jest jednym z wydarzeń roku.

Derby Motoreta’s Burrito Kachimba, rewelacja ostatnich lat, już swoim debiutem z 2019 r. zwrócili uwagę hiszpańskich mediów, nawet tych mainstreamowych. Na trzecim albumie sewilska formacja łączy to, co w ich brzmieniu najlepsze – psychodelię, hard rock i klasyczne andaluzyjskie brzmienia – jednocześnie sięgając po nowe środki wyrazu. Znajdziemy tu zarówno ostrzejsze, pełne rockowej energii kawałki (np. „El Chinche”), jak i muzykę klimatyczną, eksperymentalną z większym wykorzystaniem elektroniki i syntezatorów. Do posmakowania na spokojnie.

Jeśli historię zespołu Mägo de Oz dzielimy według wokalistów, „Alicia En El Metalverso” zaczyna nową epokę. Oto po 11 latach kapelę opuścił „Zeta”, a na jego miejsce wszedł Rafa Blas, który zasłynął zwycięstwem w talent show „La Voz” (2012). Jako, że fanką „Zety” nie byłam, dla mnie jest to zmiana na lepsze.

Nowy krążek to album koncepcyjny, osadzony w świecie „Alicji w Krainie Czarów”. Muzycznie Mägo jest w całkiem niezłej formie. Album brzmi dość świeżo i, co ciekawe, częściej heavymetalowo, niż folkowo (przez co przypomina niekiedy Saratogę). Nie brak też hitów jak „El sombrerero loco” czy „Seremos huracán”.

Trzeci krążek zespołu Carolina Durante to kolejna dawka czarnego humoru i refleksji nad współczesnym światem. Pod pozorem muzyki lekkiej, łatwej i przyjemnej – indie rock, brit pop i trochę punka (najbardziej energetyczny kawałek to „Tomé café”) – kapela ponownie przemyca mocne przesłanie. Pełne ironii teksty, dotykają tematów z życia codziennego, takich jak relacje z przyjaciółmi, dziewczyną czy rodzicami, rozczarowanie, nostalgia czy samotność. Do posłuchania i do przemyślenia.

Po tym jak album „Bremen No Existe” (2022) przyniósł Biznadze zasłużony rozgłos, naturalnym krokiem było podążenie wytyczoną ścieżką. Ich muzyka na „¡Ahora!” to więc ponownie melodyjny pop punk oparty na brytyjskich brzmieniach brit popu czy indie rocka.

Na polu tekstowym kontynuuje bezlitosną diagnozę współczesności, obnażając codzienne problemy trzydziestolatków, którzy żyją na gorszym poziomie niż ich rodzice. Tym razem jednak, obok charakterystycznego cynizmu i gniewu, pojawia się również nuta optymizmu – jako akt buntu wobec wszechobecnego marazmu.

Swoim debiutem Alcalá Norte szturmem podbił hiszpańską scenę alternatywną. Ich kawałek „La Vida Cañón” okazał się hitem, a o zespole pisały ogólnokrajowe media. Ich muzykę można przypisać ich do nurtu postpunkowego, a także odnaleźć wpływy Joy Division, The Cure, The Smiths czy Stone Roses.

Dumni mieszkańcy madryckiego Ciudad Lineal (ich nazwa pochodzi od tamtejszego centrum handlowego) podkreślają swoją przynależność do lokalnej społeczności i nie wahają się poruszać tematów społecznych. Z pewnością jeden z debiutów 2024.

Na nowy materiał Komy musieliśmy jednak czekać aż 13 lat! W międzyczasie mieliśmy sześcioletni rozpad kapeli, a następnie krążek z przebojami nagranymi na nowo.

Krążek „Una ligera mejoría antes de la muerte” to 11 kawałków, które kontynuują styl zespołu czyli jednocześnie ciężki, ale i bardzo przebojowy i melodyjny groove/thrash metal z tak charakterystycznym wokalem Brigiego Duque. Choć tych melodii jest tu chyba jeszcze więcej, to pomimo upływu czasu kapela nie straciła ognia, o czym zresztą mogłam się przekonać oglądając ją na żywo podczas Viña Rock 2024.

W czasie swojej ponad 35-letniej kariery Baskowie z Soziedad Alkoholika przyzwyczaili nas do swojej bezkompromisowej muzyki. Do płyty „Confrontación”, która ukazała się po 7 latach bez nowego materiału, podchodziłam na fali świetnych wrażeń po ich miażdżącym koncercie na Viña Rock i się nie zawiodłam.

Mimo upływu lat i naturalnej ewolucji w brzmieniu, hardcore-thrashmetalowa furia po raz kolejny dała o sobie znać. A o jakości, ale i statusie kapeli niech świadczą świetne recenzje krążka w hiszpańskich mediach (widziałam sporo ocen na 9,5, a nawet 10/10).

Do tej płyty podchodziłam nieco sceptycznie. Dlaczego? Myślę, że zaszufladkowałam ten zespół w głowie jako średniaka w ramach stylu, który wprawdzie lubię, ale nie króluje on w moim odtwarzaczu. Tymczasem płyta okazała się niespodzianką (mimo że w sumie nie różni się radykalnie od wcześniejszych dokonań zespołu). Nie wiem, czy to zmiana gitarzysty przyniosła jakiś powiew świeżości, czy to ja podeszłam do muzyki kapeli bardziej otwarcie. Tak czy inaczej ten mocny, energetyczny i przebojowy krążek fanom gatunku mogę polecić z czystym sumieniem.

Po niemal dekadzie przerwy Malaputa wraca w wielkim stylu z albumem „De Raíz”. Eduardo „Piñas” Beaumont, basista słynnej kapeli Marea, ponownie stanął na czele tego tria, a u jego boku tym razem pojawił się kolega z macierzystej formacji, gitarowy wirtuoz David „Kolibrí” Díaz. Rezultat? Dziesięć utworów pełnych klasycznej rockowej energii, melodii i surowej ekspresji – czyli naprawdę przyjemne rockowe i hardrockowe granie! Fanom rockowych gigantów hiszpańskiego rocka (Marea, Extremoduro, Barricada etc.) na pewno przypadnie do gustu.

Choć kataloński zespół La Inquisición miał już na koncie dwa wcześniejsze albumy to dopiero ten trzeci – „Mundo Invisible” – przykuł moją uwagę. Szybki rzut okiem na poprzednie dokonania potwierdza, że kapela nie zmienia radykalnie swojego street punkowego stylu. „Mundo Invisible” to zatem solidna dawka melodyjnego punk rocka, oscylującego między klasycznym punk '77 a bardziej rockowym brzmieniem w stylu Social Distortion. W tekstach zespół nie rezygnuje z ostrych społecznych komentarzy, ale obok politycznego gniewu pojawia się też osobisty ton. Dla wielbicieli punka pozycja obowiązkowa.

Jeśli lubisz porządnego rocka w klimatach choćby Extremoduro, zespół Sínkope powinien przypaść Ci do gustu. Najnowszy krążek to sporo zdecydowanego, gitarowego brzmienia, przeplatanych releksyjnymi fragmentami.

Z ciekawostek, znalazło się na niej miejsce też dla kawałka „Elegantemente desnuda”, z silnymi wpływami flamenco! Krążek „Creer y Luchar” być może nie zmieni Twojego życia, ale słucha się tego bardzo dobrze. Typowo hiszpańska odmiana rocka.